List pisany rosyjską kursywą
Rosyjski / ukraiński
Jak zapisano
о том, чтобы подобраться к ней с
ружьем - не может быть и речи. Она
при малейшей опасности уходит с
быстротой молнии. Виктор говорит,
что рыбу распугали аквалангисты и
медузы. Когда мы приехали - медуз
было невероятное количество - в море
без маски вообще нельзя было войти.
Погружение как в какой-то густой
млечный суп. Когда плывешь с маской
хотя бы видишь их и пытаешься оттол-
кнуть и протиснуться между ними.
Слава богу! через 2-3 дня после приезда
их стало намного меньше, но рыба не
пришла, только маленькие стайки. Их
очень интересно наблюдать, особенно когда на
море штиль - плывешь как в аквариуме.
Крабов больших нет а маленьких - тьма-
тьмущая. Вот уж - действительно санитары
моря. Я вначале не верил, что можно
бросать пищевые отходы в море - а потом
посмотрел, волн на берег да, нельзя, там они
будут гнить шторма или дождя, а в море
тонут и бесследно исчезают.
Снова возвращался лебедь. Совсем привык -
берет печенье почти из рук.
В один из дней ездили с Володей, Андреем
Tłumaczenie · Polski
o tym, żeby podkraść się do niej ze strzelbą — nie może być mowy. Ona przy najmniejszym niebezpieczeństwie odpływa z szybkością błyskawicy. Wiktor mówi, że rybę wypłoszyli płetwonurkowie i meduzy. Kiedy przyjechaliśmy — meduz było niewiarygodnie dużo — do morza bez maski w ogóle nie można było wejść. Zanurzenie jak w jakiejś gęstej mlecznej zupie. Kiedy płyniesz w masce, przynajmniej je widzisz i próbujesz odepchnąć i przecisnąć się między nimi. Chwała Bogu! po 2-3 dniach od przyjazdu było ich znacznie mniej, ale ryba nie przyszła, tylko małe ławice. Bardzo ciekawie je obserwować, szczególnie gdy na morzu jest cisza — płyniesz jak w akwarium. Dużych krabów nie ma, a małych — mrowie. No cóż — rzeczywiście sanitariusze morza. Z początku nie wierzyłem, że można wyrzucać resztki jedzenia do morza — a potem popatrzyłem, fal na brzeg tak, nie można, tam będą gnić sztormu lub deszczu, a w morzu toną i znikają bez śladu. Znowu wrócił łabędź. Zupełnie się przyzwyczaił — bierze ciastko prawie z rąk. Pewnego dnia jeździliśmy z Wołodią, Andriejem